„I’m still on the search for the lost chord…” – interview with MANILLA ROAD

Manilla Road

MANILLA ROAD! Being one of the oldest bands in metal, this glorious band from Kansas has a truly cult status and in the early 80’s Manilla managed to surpass IRON MAIDEN themselves! After releasing the album called „Crystal Logic” in 1983, Manilla Road became living classics of heavy metal. All subsequent albums have further strengthened the high status of the band. A very specific, dark stuff of these Americans is difficult to fit into any certain limits. There always been a lot of debates about this band, and at different times MANILLA ROAD absented then to Epic Metal, then to the Dark Power Metal, Progressive Heavy Metal, later – to Thrash and even Doom. As you can see, this band is extraordinary. So undoubted success was the opportunity to interview the founder and leader of MANILLA ROAD Mark The Shark Shelton. Read mindfully!

 Hail! First of all I must tell you, Mr. Shelton, that I am honored to do with you an interview. I didn’t even know where to begin … Well, last year the band released a new album called „Playground of the Damned”. Are you happy with the result, and what reviews got your last album? What sum up can you already make?

Shark: I am fairly happy with the Playground album. The only thing that ever really bothered me about it was it sounds a little inconsistent from song to song because all the songs were tracked individually over a long period of time. The overall recording lacks a bit of continuity because of that but otherwise I am really happy with the outcome of the project. As always with a Manilla Road album there are differing opinions about the mix ranging from it sucks to it is glorious and classic Manilla. But for the most part the response has been really good.

As far as I know, your next album is almost completed. Can you tell, what will be waiting the listeners on the next MANILLA ROAD album, what will be its concept? And how was it possible to record the next album in such a short period of time?

Shark: The album is called “Mysterium” and I would expect it to be out before the last of this year or the first of next year. The whole album is not a complete concept but there are several songs that tie into a Scottish concept which is loosely based on some of my family heritage and a few places myself and my children have visited in Scotland. The title track itself is a big epic about my Uncle Ludwid von Leichhardt – the famous German explorer of Australia, who helped to chart out much of Australia and disappeared virtually without a trace during his last expedition in 1848. So once again some family history and heritage going on there again. He is sort of a hero in Australia but maybe not so well known in Europe or America, so I thought it would be good to expose the story to as much of the world as I can. As for the music this is a bit of a classic touch Manilla Road album if you ask me. Since Neudi (our new German drummer) has joined the band it has become easier to come up with a more classic sounding approach to the Road this time opposed to the more recent efforts like “Voyager” and “Playground of the Damned”. I’m totally pumped with how the band sounds right now. As for the speed of the recording process this time – we did not tour a whole lot in the last couple of years which has given me the opportunity to hide in my studio writing and recording music all the time. During that time I helped write and recorded the first Hellwell album “Beyond the Boundaries of Sin” plus I have been working on a project with Mark Anderson and Scott Peters of Manilla Road fame (“Atlantis Rising” & “Spiral Castle” albums) called Myskatonia and plus I wrote all of the songs for the “Mysterium” album which we are finishing up on right now. Neudi is such a professional and knows and understands the style of Manilla Road so well that it took him no time at all to come up with some killer drum parts. We have been touring a bit here lately so that has slowed down the process just a bit but we are clipping right along on this one and it all seems to be falling into place perfectly. I think this will be one of my very favorite Manilla Road albums.

Please, tell us more about Shadow Kingdom Records…

Shark: Shadow Kingdom is an independent label here in the US that is primarily a metal label that focuses on the underground side of the spectrum and is a good upcoming label. The label has been fair with us so far and so we keep working with them. It is an up and coming label with several really cool bands like Ironsword, Pagan Altar, Stygian Shore and of course Manilla Road. The label is our stateside distributor and we are working with other labels in Europe for that area of the market.

MANILLA ROAD has a very specific sound, which became the trademark of the band. How did you come to such an original sound? You’ve “invented” it, is not it? )) Please, tell your secret!

Shark: I think the secret was the diversified musical upbringing that I had as a kid. I grew up hearing Classical, Jazz and Country music when I was very young. My mother was a professor of music and my step father was a Big Band and Small Combo Jazz musician and teacher so I had a lot of in home music education. When I was old enough to start checking out the music scene on my own I found the first Beatles album…and yes it had just come out haha. As music started to get heavier over the years I was compelled to investigate all styles of music and because of the artistic approach of the 60’s and 70’s, where anything experimental was fair game, I delved into an array of bands and music that were all extremely artistic. My style comes from a culmination of all the styles that I ever really liked and ever tried to mimic. Because there are so many influences it sort of turned into a style of it’s own. The only other thing I could say about that is I always try to play and create from the heart and not the theoretical path.

Your music still has a very complicated and rich atmosphere. Can you describe the basic elements that form the basis of this atmosphere?

Shark: I think the atmosphere you speak of comes from tying to create the music and lyrics together in such a way that the music really takes you along with the story. I always try and capture the essence of the topic in a musical form. You know Sands of Time done in an Arabic Motif style of music. Epitaph to the King being a slow majestic anthem to a fallen hero. The song of battle that rages like a tempest. That sort of thing is the key to the atmosphere I think.

The next few questions will be retrospective. Did you have a “master plan”, when you created the band more than 30 years ago, or it all happened spontaneously?

Shark: Well I’m sure we all had our dreams of fame and fortune but we really had no idea how far it was going to go back then. We were just trying to find our own musical niche you might say. It was a time of experimenting with direction and we have always maintained a certain amount of that experimental attitude on all of our recording projects.

Since the album “Crystal Logic” MANILLA ROAD has begun a classic. Most listeners are familiar with your classic era. But what can you tell about the time of formation of your style? How you are today estimated your early period of existence and first two albums – „Invasion” and „Metal”? By the way, at that period of time your kind of music is wasn’t fashionable in USA…

Shark: We were a little too much like space rock at first for the US listeners to really appreciate us I think. Like I said we were not sure of our musical direction at the time and because of that our style was sort of moving around all over the place. We finally started really settling into what would become our trademark sound and style around the Crystal Logic days. But even then every album that we have ever done sounds different from the others. We just keep trying to reinvent the wheel here at Camp Manilla. The main difference from then to today would have to be the musicianship is of a much higher caliber now a days compared to the old days.

What inspired you all these years?

Shark: A firm belief in the Muse and the search for the lost chord. That search has compelled me to continue on all this time and plus I have the very best fans in the world that are so supportive that it would be a crime if I stopped at this point.

Is not it strange to be one of the most influential bands in music history and at the same time staying in the underground?

Shark: Yea, that has been a bit strange to say the least. There have been many times that I have read about so many bands that have been influenced by us and asked the age old question “Why aren’t we rich yet?” hahaha. Let’s face it I have been a very stubborn guy for a lot of years. I always want everything my way and because of that I have never signed any deal that would sacrifice control of the music or take away from the creative structure of the band. It’s not really a matter of selling out to me but more like just making sure that Manilla Road has the artistic freedom that it needs to be Manilla Road. In the past major labels did not wish to deal with me because of that I fear. But times are changing and I think the Road is about to embark on some highly exciting times.

Do you regret about anything? Maybe there are some moments in the history of the band about which you regret, and if you had an opportunity, you would have done differently?

Shark: The only thing that ever comes to mind is that I wish we would have toured more in the early days. But for the most part I am very happy with who I am and where I am at in life. It is a real adventure starting to unfold and it has been a great adventure in the past as well.

MANILLA ROAD is one of the founders of metal scene. You have seen the rise and evolution of style. What you think about strengths and feeble sides of today’s metal scene? Maybe there are some new tendencies that you like or not?

Shark: I’m always on the watch for new bands that I like and there are several out there that are really cool. I still like all kinds of music all though I’m not into Rap music much at all. I think it’s funny how Country Pop music sounds more like Country Rock music now days. And sometimes downright rocking stuff too. I really like some of the bands that are taking an old school approach with a new twist like Grand Magus and Argus or even Orchid. Of course I have always and always will be a fan of Angel Witch and Candlemass. I’m not real impressed with the Grind Cord Metal that much but that is because there are so few guitar solos within the songs and the vocalists don’t seem to do much more than scream all the time. I like a good dose of Death Metal but even Death and Black Metal have a real sense of style and I sort of seem to be missing that in many of the Math Metal and Core Metal bands.

Today some of musicians from the extreme metal genres (for example Fenriz of black metal band called DARKTHRONE) are recognized in the fact that your music has a great influence on them. How do you think, do you have something similar with those bands?

Shark: I love Darkthrone. Raw and powerful stuff it is. And it is quite an honor to be revered by the likes of Fenriz. Thanks man you are the stuff dreams are made of also.

As I understand it, for you Scandinavian mythology and history is not only a source of poetic images, but is something more. Previous album “Voyager” about an opening of America by the Vikings confirms this. Some of your songs on earliest albums confirm this fact too. Why all these things are so attractive for you? I see you very good know Scandinavian mythology and history. How important for you all these images?

Shark: My family heritage is from Germany, Sweden, Norway, Scotland, Ireland and England. On my mothers side my grandfather was full German and my grandmother was full Swedish. They were really proud of the Viking heritage that our family had. My other grandmother was Norse and my grandfather English, Irish & Scottish. All relative descendents of the Vikings from all branches of my family so it has become a very important thing to me over the years. I have a very open mind about science and religions of other cultures but I have a strong faith in the Muse and I have always felt like I was on some sort of mission to profess the memory of my forefathers and the tales of their lore.

Do not you think that the era of Vikings is a direct consequence of the Civil War because of the spread of Christianity in Scandinavia?

Shark: I think the Vikings were ingenious tradesmen that opened up the trade routes around the world. Yep they were a bit barbaric in the way they accomplished that but damn if they weren’t building the best sailing vessels of that day and age. They perfected the art of whaling. And because of their belief system they were the most dangerous fighters in all of the world. It was most definitely the rise of Christianity that was the fall of the Viking Empire as it was before and during the time of Olaf King of Norway.

Please tell us, how much has changed your vision of music after you have completed a course in anthropology in the middle of 80’s?

Shark: Oh, it totally changed my approach in lyric writing. It gave me the tools to know how to research the topics well enough to know what I was talking about instead of just winging it. Also it gave me the knowledge of all the other cultural outlooks there were in the world. Man there is a wealth of knowledge and history out there that most of us are never introduced too. History and mythology have always interested me and my studies in anthropology only helped to solidify the direction that my music was taking.

Is it true that in 1983 you published your own book under a pseudonym? If it’s true, then what is the fate of the book? Have you ever desire to continue your literary career?

Shark: No I never published a book in those days. I have thought about eventually writing a auto biography but I figure I still have some more tales to collect on the road before I start on that. Now E.C. Hellwell has written some stuff back in the day and still rights. But I don’t think he ever was published until we did the Acheronomicon trilogy on the new Hellwell album. There is a short story of his in that release that is damn cool and strange.

Apart from such writers as Robert E. Howard, Clive Barker, Arthur Conan Doyle and Stephen King, one of your favorite authors is HP Lovecraft. I am a big fan of his works. I’m absolutely sure he was, and remains outside the literary trends. In many ways he was ahead of the time in which he lived, and even science. How can you characterize his talent?

Shark: Well, he was obviously a Poe fan as I am also. His writing really reminds me of that first person style that Poe used to do so often. You know the point of view from a mad man or at least someone who is teetering on the edge of sanity. He definitely brought a more alien life to the Cthulhu Mythos as apposed to Howard’s more physical approach. Strangely enough my favorite Lovecraft stories are From Beyond and Herbert West Re Animator. And both of these stories are more physical in nature than ethereal. Experiments gone array type of thing you know.

So let’s recall the story of Lovecraft called „The Terrible Old Man.” The story was written in 1920. In this story it was suggested that many of the immigrants who came to America did not have any connection with the true history and traditions of this country. Do not you think that today, this attitude has become a major threat to the country? Many of these people are just consumers without roots.

Shark: Let’s face it Lovecraft was a bit of a racist and a bigot at times. Several of his stories have and underlying distaste for other cultures. I think you will always have people that have similar opinions to that but I still feel like America was stolen from the Indians and built up by the immigrants that flowed into this country from all over the world. So what’s the problem if we are truly the land of the free then we should still be willing to take in immigrants. I think the problems that our government is facing is immigration that does not go through the proper process. Illegal immigration seems to be the real issue. Personally I just want to rock.

How can you describe the symbiosis of the literary heritage and music in your works? How deeply these materials interact in the process of writing music?

Shark: Oh it gets to be a very personal thing with me. Sometimes the song has to be totally me that writes it all or else I feel like it will lose it’s magikal quality. I’m sort of selfish when it comes to the creation of my works. I work really hard at trying to enhance the songs with the proper feeling of music so that the whole work has that special atmosphere that we were talking about earlier.

For many years, you always represent different concepts on your albums. As I understand it, your intellectual baggage is an inexhaustible source for the lyrical themes. Please tell, you are developing a concept for the album before the record sessions, or during the recording process?

Shark: It depends on which album you are talking about. Atlantis Rising was conceived of before we started working on it. It was the same with Gates of Fire and Voyager. Now many of the other albums were put together as we went along writing and recording it. Now days I do always write the music first and then add the lyrics to it last.

Your song called “Art of War” contains the next words: “We’ve turned the art of war to genocide”. I often think about it too. How do you think, when did this happen? Why have disappeared just wars of honor? And why now all wars turned into a so-called „local conflicts” that are controlled by people in their offices?

Shark: Technology is the answer to that question. We have the means to kill from afar now and it is much much easier to kill when you don’t have to do it in person or witness it yourself. In ancient Greece kingdoms would sometimes settle their wars with a battle between each of the kingdoms heroes. This spared both of the kingdoms from losing multitudes of warriors in a major battle. Now days you just wipe out everyone while you sip your tea at the bottom of the sea. Haha. I think we would all shun away from bloody conflict if we had to kill each other face to face. Still no matter what it was like before it is what it is and I think it best to prepare thy children for the worst. Teach your children well the art of war.

Thank you so much for the answers, and… Basically, I’m a young fan of MANILLA ROAD. At least in the era of albums such like “Crystal Logic”, „Open the Gates” and “The Deluge” I was a kid. And you know, fans like me often feel nostalgia for those days that we did not live consciously. I mean the time of your early classic albums. In this context what would you wish to young fans and to all listeners of MANILLA ROAD at the end of the interview?

Shark: First I would like to thank you for honoring me in this interview. It has been fun. Foremost I would like to thank all of our fans young and old for their support and devotion. I hope we continue to deliver the best music possible. I truly feel that we would not still be doing this if it was not for the inspiration that our fans give us. And I think it is fantastic that we live in a day and age that younger generations than I can still be exposed to creative metal music. I’m still on the search for the lost chord and I will not stop until I find it or die.

 Up The Hammers & Down The Nails

Mark The Shark Shelton

Manilla Road

 Interview by Alexander (Alias) Okhota

Manilla Road! Będącym jednym z najstarszych zespołów metalowych, ten chwalebny zespół z Kansas ma status kultowego, i w latach 80 Manilla zaczęli przewyższać samych Iron Maiden! Po nagraniu albumu „Crystal Logic” w 1983 Manilla Road stali się żywymi legendami heavy metalu. Wszystkie kolejne albumy umocniły wysoki status zespołu. Bardzo specyficzny, mroczny materiał tych Amerykanów, jest trudny do sklasyfikowania. Zawsze było dużo dyskusji na temat tego zespołu, i w różnych okresach MANILLA ROAD przechodzili najpierw do epic metalu, potem dark power metalu, potem progresywnego heavy metalu, a później – do thrashu i nawet doom’u. Jak możecie zobaczyć, ten zespół jest niesamowity! Niepodważalny sukces był pretekstem do przeprowadzenia wywiadu z założycielem i liderem MANILLA ROAD Markiem „The Shark” Sheltonem. Czytajcie uważnie!

Hail! Przede wszystkim, muszę powiedzieć panu, panie Shelton, że jestem zaszczycony przeprowadzaniem wywiadu z panem. Nawet nie wiem gdzie zacząć… Więc, poprzedniego roku nagraliście album zatytułowany „Playground of the Damned”. Czy jesteście zadowoleni z rezultatu, i jakie opinie zdobył wasz ostatni album? Jakie podsumowanie możecie wykonać?

Jestem dość zadowolony z albumu Playground. Jedyną rzeczą, która mnie martwiła, to to, że brzmi trochę nierówno od piosenki do piosenki, ponieważ wszystkie utwory były nagrywane przez długi okres czasu. W ogólnym zapisie brakuje trochę ciągłości z tego powodu, ale mimo wszystko jestem bardzo zadowolony z rezultatu. Jak to zawsze bywa z albumem Manilla Road, są różne opinie, od tego ze jest beznadziejny, do tego że jest świetny i są to klasyczni Manilla. Ale w większości reakcja była bardzo dobra.

Z tego co wiem, nowy album jest prawie gotowy. Czy możesz powiedzieć, co czeka na słuchaczy na następnym albumie Manilla Road, jaki będzie jego koncept? I jak było możliwe nagranie albumu w tak krótkim czasie?

Album nazywa się „Mysterium” i oczekuję, że ukaże się przed ostatnim dniem tego roku, lub pierwszym następnego. Cały album nie jest koncepcyjny, jest kilka piosenek które wpasowują się w szkocki koncept, i są luźno oparte na dziedzictwie mojej rodziny i miejscach w Szkocji które ja sam, lub moje dzieci, odwiedziliśmy. Utwór tytułowy, jest długim, epickim utworem o moim wujku Ludwidu von Leichharcie – słynnym niemieckim badaczu Australii, który bardzo pomógł w jej odkrywaniu, i zniknął praktycznie bez śladu podczas swojej ostatniej wyprawy w 1848. Więc ponownie trochę rodzinnej historii i dziedzictwa się przewija. Jest jakby bohaterem w Australii, ale nie jest zbyt dobrze znany w Europie i Ameryce, więc pomyślałem, że dobrze by było przekazać tą historię tylu osobom, ilu tylko mogę. Jeśli chodzi o muzykę, jest to trochę przykład klasycznego Manilla, jeśli pytasz mnie. Od kiedy Neudi (nasz nowy, niemiecki perkusista) dołączył do zespołu, jest łatwiej uzyskać bardziej klasyczne brzmienie w stylu Road, w przeciwieństwie do niedawnych wysiłków, takich jak „Voyager”, czy „Playground of the Damned”.  Jestem zachwycony tym, jak zespół teraz brzmi. Jeśli chodzi o tempo nagrywania – nie byliśmy zbyt dużo w trasie w ostatnich latach, co dało mi możliwość zaszycia się w moim studiu, pisania i nagrywania muzyki cały czas. W tym czasie pomagałem też w napisaniu utworów i nagrywaniu pierwszego albumu Hellwella “Beyond the Boundaries of Sin”, plus pracowałem nad projektem z Markiem Andersonem i Scottem Petersem z czasów chwały Manilla Road (albumy „Atlantis Rising” & „Spiral Castle”) nazwanym Myskatonia, i plus napisałem wszystkie piosenki na „Mysterium”, który teraz kończymy. Neudi jest profesjonalistą, który zna i rozumie styl Manilla Road tak dobrze, że nie potrzebował czasu by poradzić sobie z niektórymi powalającymi fragmentami na perkusji. Wcześniej dużo byliśmy w trasie, co spowolniło proces nagrywania, ale odpuszczamy i wszystko wydaje się do siebie idealnie pasować. Wydaje mi się, że będzie to jeden z moich ulubionych albumów Manilla Road.

Proszę, opowiedz nam więcej o Shadow Kingdom Records…

Shadow Kingdom to niezależna wytwórnia tutaj, w USA, która głównie skupia się na undergroundowych zespołach, i przy okazji, świetnie się zapowiada. Wytwórnia, jak na dzień dzisiejszy, postępowała z nami fair, więc kontynuujemy współpracę z nimi. Jest to dobrze zapowiadająca się wytwórnia, z kilkoma naprawdę świetnymi zespołami, takimi jak Ironsword, Pagan Altar, Stygian Shore, no i oczywiście Manilla Road. Ta wytwórnia zajmuje się dystrybucją u nas, i współpracujemy też z innymi z Europy, na tą stronę rynku.

MANILLA ROAD maja bardzo specyficzne brzmienie, które stało się znakiem rozpoznawczym zespołu. Jak doszliście do tak oryginalnych dźwięków? „Wynaleźliście” je, czyż nie? Proszę, zdradź swój sekret!

Myślę, że sekretem był wpływ, pod jakim byłem jako dzieciak. Dorastałem słuchając muzyki klasycznej, jazzu, i country, kiedy byłem bardzo mały. Moja matka była nauczycielką muzyki, a mój ojczym był muzykiem w jazzowym Big Band and Small Combo, i nauczycielem. W domu więc kształciłem się muzycznie. Kiedy już byłem na tyle duży, żeby samemu przyglądać się scenie muzycznej, odkryłem pierwszy album The Beatles… tak, właśnie się ukazał, haha. Muzyka stawała się cięższa z upływem lat, byłem zmuszony zbadać wszystkie jej podgatunki, i ze względu na artystyczne podejście lat 60 i 70, kiedy wszystko co eksperymentalne, było super, więc zagłębiłem się w strefę zespołów, które same też były ekstremalnie artystyczne. Mój styl pochodzi z wymieszania wszystkich stylów które kiedykolwiek lubiłem, i kiedykolwiek próbowałem naśladować. Ponieważ jest to tyle inspiracji, styl narodził się tak jakby sam. Ostatnią rzeczą którą mogę dopowiedzieć jest to, że zawsze staram się grać i tworzyć prosto z serca, nie tylko teoretycznie.

Twoja muzyka wciąż ma bardzo skomplikowaną i bogatą atmosferę. Czy możesz opisać podstawowe elementy, które kształtują bazę tej atmosfery?

Myślę, że atmosfera o której mówisz, pochodzi z próby stworzenia zarówno muzyki jak i tekstów tak, by pasowały do siebie w taki sposób, że muzyka może cię porwać razem z historią. Zawsze staram się uchwycić esencję tematu w muzycznej formie. Znasz motyw „Piasków Czasu” w muzyce arabskiej. „Epitafium do króla”, które jest wolnym, majestatycznym hymnem dla upadłego bohatera. Pieśń o walce, która narasta jak nawałnica.  Ta rzecz jest kluczem do atmosfery, tak myślę.

Następnych kilka pytań będzie retrospekcją. Czy miałeś „mistrzowski plan”, kiedy tworzyłeś zespół ponad 30 lat temu, czy to wszystko wydarzyło się spontanicznie?

Jestem pewien, że wszyscy mieliśmy marzenia o sławie i fortunie, jednak nie mieliśmy pojęcia jak daleko nas to zaprowadzi. Po prostu chcieliśmy znaleźć naszą niszę muzyczną, można powiedzieć. To był czas eksperymentowania z kierunkiem którym chcieliśmy podążać i zawsze utrzymywaliśmy  pewną ilość tej eksperymentalnej postawy we wszystkich naszych projektach.

Od czasu albumy „Crystal Logic” MANILLA ROAD stali się klasykiem. Większość słuchaczy jest zaznajomiona z waszymi „klasycznymi” czasami. Ale co możesz powiedzieć o czasach kształtowania się waszego stylu? Jak dziś postrzegasz wasz wczesny okres funkcjonowania i pierwsze dwa albumy „Invasion” i „Metal”? Swoją drogą, w tym czasie wasz rodzaj muzyki nie był popularny w USA…

Byliśmy trochę zbyt jak kamień kosmiczny dla słuchaczy w USA, by mogli nas docenić, tak myślę. Tak jak mówiłem, nie byliśmy pewni kierunku muzycznego którym chcieliśmy podążać, i przez to nasz styl cały czas się zmieniał. W końcu zaczęliśmy osiadać w tym, co potem stało się naszym znakiem rozpoznawczym, jakoś około czasów „Crystal Logic”. Ale nawet pomimo tego, każdy album który kiedykolwiek nagraliśmy, brzmi inaczej od poprzedniego. Cały czas staramy się na nowo wymyśleć koło, tu, w Camp Manilla. Główną różnicą, miedzy tym co kiedyś, a tym co dziś, jest to, że muzykalność jest dziś na dużo wyższym poziomie.

Co cię inspirowało przez te wszystkie lata?

Wiara w Muzę, i poszukiwanie zaginionego akordu. To poszukiwanie zmusiło mnie do kontynuacji przez cały ten czas, oraz to, że mamy najlepszych na świecie fanów, którzy tak nas wspierają, że zbrodnią byłoby teraz przestać.

Czy to nie jest dziwne, być jednym z zespołów mających największy wpływ, a mimo wszystko wciąż pozostającym w podziemiu?

Tak, to co najmniej dziwne. Wiele razy czytałem o zespołach które się nami inspirowały, i zadawałem sobie najstarsze pytanie „Czemu nie jesteśmy jeszcze bogaci?”, hahaha. Powiedzmy szczerze, byłem bardzo upartym facetem przez wiele lat. Zawsze chcę żeby wszystko było po mojemu, i dlatego nigdy nie podpisałem kontraktu, który oznaczałby utratę kontroli, lub odebrał kreatywność zespołowi. Nie jest to kwestia sprzedania się, tylko bardziej pewność, że Manilla Road będą mieli wolność tworzenia której potrzebują, by być Manilla Road. W przeszłości, duże wytwórnie nie chciały się ze mną ugadać, przez te moje obawy. Ale czasy się zmieniają, i myślę że Road czekają fascynujące czasy.

Czy czegoś żałujesz? Być może są jakieś momenty w historii zespołu, których żałujesz, i gdybyś miał możliwość, zrobiłbyś coś inaczej?

Jedyna rzecz która przychodzi mi do głowy to to, że mogliśmy więcej koncertować we wczesnych latach. Ale w większości jestem szczęśliwy z tego, kim jestem i gdzie jestem. To wspaniała przygoda – rozwijać się, i tak samo było w przeszłości.

MANILLA ROAD są jednymi z założycieli sceny metalowej. Widziałeś początek , i jej ewolucję. Co sądzisz o mocnych i słabych jej stronach? Może są jakieś nowe trendy które lubisz, albo nie?

Cały czas obserwuję nowe zespoły, i jest kilka, które są naprawdę dobre. Wciąż lubię wszystkie gatunki muzyki, chociaż nie jestem zbytnio za rapem. Myślę, że to zabawne, że country pop brzmi dzisiaj bardziej jak country rock. Czasami rock też. Lubię zespoły które czerpią ze starych czasów, z nowymi elementami, jak Grand Magus i Argus, lub nawet Orchid. Oczywiście zawsze byłem i będę fanem Angel Witch i Candlemass. Naprawdę nie jestem pod wrażeniem Grind Core Metalu, ale to dlatego, że jest tak mało solówek gitarowych w utworach, a wokaliści wydają się nie robić nic, poza krzykiem. Lubię dobrą dawkę death metalu, ale nawet death i black metal mają prawdziwe wyczucie stylu, którego wydaje się brakować wielu math metalowych i core metalowym zespołom.

Dziś, wielu muzyków z ekstremalnego metalu (na przykład Fenriz z blackmetalowego DARKTHRONE) przyznaje się do faktu, że wasza muzyka miała na nich wielki wpływ. Jak ci się wydaje, macie coś wspólnego z takimi zespołami?

Kocham Darkthrone. To surowy i potężny materiał. To zaszczyt być w ulubieńcach Fenriza. Dzięki stary, sam jesteś zajebisty.

Z tego co zrozumiałem, skandynawska mitologia jest dla ciebie nie tylko źródłem poetyckich obrazów, ale i czymś więcej. Poprzedni album „Voyager” o odkrywaniu Ameryki przez Wikingów to potwierdza. Niektóre z utworów na poprzednich albumach też. Dlaczego to wszystko tak cię ciekawi? Widzę że bardzo dobrze znasz skandynawską mitologię i historię. Jak bardzo jest to dla ciebie ważne?

Dziedzictwo mojej rodziny pochodzi z Niemiec, Szwecji, Norwegii, Szkocji, Irlandii i Anglii. Mój dziadek ze strony matki był Niemcem, a moja babcia Szwedką. Byli naprawdę dumni ze swojego dziedzictwa Wikingów.  Moja druga babcia byłą Norweżką, a dziadek Anglikiem, Irlandczykiem i Szkotem w jednym. Cała moja rodzina jest potomkiem Wikingów z każdej możliwej strony, i stało się to dla mnie bardzo ważne przez wszystkie lata. Mam bardzo otwarty umysł jeśli chodzi o technikę i religię innych kultur, ale mocno też wierzę w Muzę, i zawsze czułem że jestem na czymś w rodzaju misji, by zachować pamięć o moich przodkach, i opowieści o całej ich wiedzy.

Czy nie sądzisz, że era Wikingów jest bezpośrednim następstwem wojny domowej, wiązanej z szerzeniem się chrześcijaństwa w Skandynawii?

Myślę że Wikingowie byli pomysłowymi kupcami, którzy znaleźli drogi handlowe naokoło całego świata. Oczywiście, byli też trochę barbarzyńcami w sposób w jaki to realizowali, ale cholera, budowali też najlepsze statki swoich czasów. Doprowadzili sztukę wielorybnictwa do perfekcji. I ze względu na swój system wartości, byli też najniebezpieczniejszymi wojownikami na całym świecie. To zdecydowanie wzrost potęgi chrześcijaństwa spowodował upadek imperium Wikingów, tak jak to było przed i za czasów króla Olafa z Norwegii.

Powiedz nam, jak się zmieniła twoja wizja metalu, po tym jak w latach 80 ukończyłeś kurs antropologii?

Całkowicie zmieniło to mój sposób pisania tekstów. Dało mi to możliwość odkrycia tematu, wystarczająco by wiedzieć o czym mówię, zamiast tylko go poruszyć. Dało mi to także wiedzę o innych kulturowych aspektach, które są na świecie.  Człowieku, jest taki ogrom wiedzy i historii na świecie, a większość z nas nawet o tym nie wie. Historia i mitologia zawsze mnie fascynowały, a moje studia pomogły mi ugruntować kierunek w którym zmierzała moja muzyka.

Czy to prawda, że w 1983 opublikowałeś książkę pod pseudonimem? Jeśli to prawda, to co się z nią stało? Czy chciałbyś kontynuować swoją karierę literacką?

Nie, nigdy nie opublikowałem książki. Myślałem o napisaniu autobiografii, ale odkryłem, że przede mną jeszcze wiele historii, zanim zacznę. E. C. Hellwell napisał coś. Ale nie sądzę, by było to opublikowane do czasu, aż ukaże się trylogia Acheronomiconu na nowym albumie Hellwella. Jest tam jego krótkie opowiadanie, które jest cholernie dobre i dziwne.

Oprócz takich pisarzy jak Robert E. Howard, Clive Barker, Arthur Conan Doyle i Stephen King, jesteś fanem HP Lovecrafta. Jestem dużym fanem jego prac. Jestem całkowicie pewny, że pozostaje poza jakimikolwiek literackimi trendami. Pod wieloma względami, wyprzedzał czasy w których żył, a nawet dzisiejsze. Jakbyś scharakteryzował jego talent?

No cóż, zdecydowanie był dużym fanem Poe’go, którym ja też jestem. Jego styl pisania przypomina styl pisania w pierwszej osobie, z którego często korzystał i Poe.  Wiesz, punkt widzenia chorej osoby, albo przynajmniej takiej balansującej na krawędzi zdrowia psychicznego. Zdecydowanie wniósł więcej obcego życia do Mitologii Cthulhu, w przeciwieństwie do bardziej „fizycznego” podejścia Howarda. O dziwo moimi ulubionymi opowieściami Lovecraft’a są „Zza światów” i „Reanimator”. Obydwa te opowiadania są bardziej „fizyczne” w podejściu niż metafizyczne. Sztandarowy przykład eksperymentu.

Przypomnijmy więc opowiadanie Lovecraft’a „Straszny stary człowiek”. Zostało napisane w 1920. W tej historii zostało zasugerowane, że wielu emigrantów przybywających do Ameryki nic nie wiedziało o jej tradycjach i korzeniach. Nie sądzisz, że do dzisiaj jest to głównym problemem tego kraju? Wielu ludzi prowadzi konsumpcyjny tryb życia, bez korzeni.

Powiedzmy sobie szczerze, Lovecraft był trochę rasistą i fanatykiem w tamtych czasach. Niektóre z jego opowiadań zawierają swoistą pogardę dla innych kultur. Wciąż można spotkać ludzi o podobnych poglądach, ale wciąż mam wrażenie, że Ameryka została skradziona Indianom, i zbudowana przez imigrantów przybywających z całego świata. Jako kraj wolności, powinniśmy wciąż przyjmować imigrantów. Wydaje mi się, że głównym problemem rządu jest polityka imigracyjna, która nie zmierza we właściwym kierunku. Nielegalna imigracja wydaje się być prawdziwym problemem. Osobiście, ja chcę tylko grać muzykę.

Jak opiszesz symbiozę miedzy dziedzictwem literatury i muzyki w swoich pracach? Jak głęboko te elementy współżyją, w procesie tworzenia muzyki?

Wydaje się to być bardzo osobistą sprawą dla mnie.  Czasami utwór musi zostać napisany tylko przeze nie, bo inaczej według mnie straci swoją magiczną głębię. Jestem trochę samolubny, jeśli chodzi o tworzenie utworów. Pracuję naprawdę ciężko żeby wzmocnić więź między piosenkami, a właściwym odczuciem muzyki, żeby miała tą właściwa atmosferę, o której rozmawialiśmy wcześniej.

Przez wiele lat, wybierałeś zawsze różne główne koncepty na albumy. Twój umysł wydaje się być niewyczerpanym źródłem tematów na teksty. Proszę powiedz, czy wybierasz koncept przed nagrywaniem, czy rodzi się w trakcie?

To zależy o którym albumie mówisz. „Atlantis Rising” był gotowy zanim zaczęliśmy pracę nad nim. Tak samo jak „Gates of Fire” i „Voyager”. Ale wiele albumów było składanych w całość dopiero kiedy właściwie zaczynaliśmy je pisać i nagrywać. Teraz jednak zawsze najpierw tworzę muzykę, a na końcu dodaję tekst.

Utwór „The Art of War” zawiera słowa „We’ve turned the art of war to genocide”. Też często o tym myślę. Jak sądzisz, kiedy to się stało? I dlaczego wszystkie dzisiejsze wojny przerodziły się w tak zwane „lokalne konflikty”, kontrolowane przez ludzi siedzących w gabinetach?

Technologia jest odpowiedzią na to pytanie. Mamy pociąg do zabijania, a zdecydowanie łatwiej to zrobić kiedy nie musisz robić tego osobiście, ani być tego świadkiem. W starożytnej Grecji państewka zwykły rozwiązywać konflikty poprzez herosów każdego z nich. Chroniło to każde państewko przed utratą wielu wojowników w wielkiej bitwie. W dzisiejszych czasach po prostu skazujesz na śmierć każdego, podczas gdy ty popijasz herbatę na środku morza. Myślę, że wszyscy stronilibyśmy od krwawych konfliktów, gdybyśmy musieli zabijać twarzą w twarz. Nieważne jak było kiedyś, ważne jak jest teraz, i wydaje mi się, że najlepiej jest przygotować swoje dzieci na najgorsze. Naucz swoje dzieci dobrze sztuki wojny.

Dziękuję bardzo za odpowiedzi na wszystkie pytania, i… W zasadzie jestem młodym fanem MANILLA ROAD. Za czasów albumów takich jak „Crystal Logic”, czy „Open the Gates” i „The Deluge” byłem dzieciakiem. I wiesz, fani tacy jak ja, często czują nostalgię za czasami, w których nie uczestniczyliśmy. Mam na myśli, waszych klasycznych albumów. W tym kontekście, czego życzyłbyś młodym fanom i słuchaczom MANILLA ROAD, na koniec wywiadu?

Po pierwsze, chciałbym podziękować za zaszczycanie mnie tym wywiadem. Było zabawnie. Dziękuję też przede wszystkim naszym fanom, młodym i starym, za ich wsparcie i oddanie. Mam nadzieję, że dalej będziemy tworzyć najlepszą możliwą muzykę. Naprawdę czuje, że nie robilibyśmy tego, gdyby nie cała inspiracja jaką dają nam nasi fani. Myślę że to fantastyczne, że żyjemy w czasach, kiedy dla młodszego pokolenia możemy tworzyć muzykę metalową. Wciąż poszukuję zaginionego akordu, i nie poprzestanę, dopóki go nie znajdę, albo umrę.

Up The Hammers & Down The Nails

Mark “The Shark” Shelton

Manilla Road

 Wywiad przeprowadził Alexander (Alias) Okhota

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s